Zboża i kasze

Za źródeł archiwalnych wynika, że dawniej, za czasów sarmackich, a nawet jeszcze wcześniejszych, na polskich polach uprawiano wiele gatunków zbóż. W tej chwili jesteśmy w stanie wymienić i rozpoznać najpopularniejsze, czyli pszenicę, żyto, jęczmień i owies. Rzadkością już jest proso czy gryka, przynajmniej na niektórych terenach. Zboża służyły i służą do produkcji mąk i kasz. Staropolska kuchnia miała w swoim repertuarze wiele potraw opartych właśnie na kaszach. Szkoda, że poszły one nieco w zapomnienie, ponieważ są źródłem cennych składników odżywczych, a głównie białka, błonnika i mikroelementów. W dawnych dworach ziemiańskich, a także na bardziej wystawnych stołach serwowano ryby i mięsiwa nadziewane farszami z kasz, a ponadto rozmaite leguminy i puddingi kaszowe. Z pszenicy uzyskuje się drobnoziarnistą kaszę manną, doskonałą jako dodatek do rosołów, zup oraz podstawę deserów i ciast. Równie przydatna i smaczna jest inna kasza pszenna, a mianowicie kuskus. Gatunki kasz jęczmiennych zależą od stopnia rozdrobnienia ziarna – od najdrobniejszych kasz krakowskich po gruboziarnisty pęczak. Wszystkie nadają się do zapiekanek, farszów i jako dodatek do mięs i drobiu. Kasza jaglana, czyli robiona z ziaren prosa najlepiej smakuje w potrawach mlecznych i jako składnik deserów. Odmienny charakter ma kasza gryczana, najlepsza w postaci wytrawnej, na słono.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.